آتش در سرزمین نفت

نویسنده: بهروز ایاز/ کارشناس ارشد روابط بین‌الملل
با گذشت چهارماه از تظاهرات گسترده‌ی مردم ونزوئلا در آوریل سال جاری، نه‌تنها این تظاهرات کمتر نشده، بلکه در پی اقدام رئیس‌جمهوری این کشور، نیکلاس مادورو، مبنی بر برگزاری انتخابات مجلس موسسان در 30ژوئن 2017، افزایش هم یافته است...
 با گذشت چهارماه از تظاهرات گسترده‌ی مردم ونزوئلا در آوریل سال جاری، نه‌تنها این تظاهرات کمتر نشده، بلکه در پی اقدام رئیس‌جمهوری این کشور، نیکلاس مادورو، مبنی بر برگزاری انتخابات مجلس موسسان در 30ژوئن 2017، افزایش هم یافته است. این بحران که اکنون خود را در قالب رقابت احزاب چپگرای سوسیالیستی (حامیان رئیس‌جمهوری) از یکسو و سرمایه‌داری (ائتلاف دموکراتیک متحد) از سوی دیگر نشان داده، ریشه در بحران اقتصادی این کشور دارد که پاشنه‌آشیل آن در راه توسعه و پیشرفت است.

 ونزوئلا پنجاه‌وهفتمین اقتصاد بزرگ صادراتی جهان، و یکی از غنی‌ترین کشورها از لحاظ منابع نفتی و در عین حال متورم‌ترین کشور جهان از لحاظ اقتصادی است. اقتصاد ونزوئلا از دیرباز با نفت تعریف ‌شده؛ به طوری‌که طی سال‌های 2000 تا 2014، مبلغی بیش از 800میلیارد دلار درآمد نفتی داشته است. طبق آمار سازمان اوپک، ونزوئلا دارای بیشترین ذخایر نفت‌خام اثبات شده در جهان با حجم بیش از 300میلیارد بشکه است که این حتی بیش از دیگر کشورهای نفت‌خیز جهان (عربستان‌سعودی (266میلیارد بشکه)، ایران (158میلیارد بشکه) و عراق (142 میلیارد بشکه)) است. این کشور در سال 2015 با صادرات حدود 35میلیارد دلار و واردات حدود 28میلیارد دلاری، دارای موازنه‌ی تجاری مثبت 7میلیاردی بوده است. اما جایگاه نفت که قبل از چاوز حدود 70درصد صادرات این کشور را شامل می‌شد، بعد از او و به‌ویژه در چند سال اخیر به بیش از 90درصد صادرات و نیمی از درآمد داخلی این کشور رسیده است...



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code